White
Chrysanthemum
Valley

โพ้นกาลเพลา เมืองใหญ่ ณ โลกา ได้กำเนิดมนุษย์ผู้หนึ่ง
นามว่าอัยยา เพียงสิบเก้าปีมนุษย์เขาสร้างแต้มบุญ
สูงเทียมฟ้า เป็นที่โจษจันทั้งสามพิภพ
คุณงามความดีที่กระทำมาส่งผลให้ปวงประชารักใคร่
สมเป็นหนึ่งในสามผู้ชิงตำแหน่งรัชทายาทของแผ่นดิน
ดวงตาสวรรค์คอยเฝ้ามองความรุ่งโรจน์
ที่พันปีจะจุติหนึ่งคลาทว่าชีวิตคนก็ต้องมีช่วงเวลาตกต่ำ
วันนึงเขายื่นมือเข้าไปข้องเกี่ยวกับ
ชะตาชีวิตนักโทษแผ่นดินทั้งเก้าคน
สหายร่วมรบเคียงบ่า สหายผู้เติบใหญ่มาพร้อมกัน
ช่วยให้หลบหลีกโทษทัณฑ์
จากคำตัดสินอันอยุติธรรมขององค์เหนือหัวผู้เป็นบิดา
ทว่ากรรมที่สอดมือเข้าไปข้องแวะกับชะตาชีวิตผู้อื่น
ทำให้เขาต้องโทษประหาร ถูกถอดฐานันดรศักดิ์
ข้อหาช่วยกบฏหลบหนี กำเริบเสิบสานฝืนคำสั่งกษัตริย์
ตราแผ่นดินจากเหล็กร้อนพิมพ์ลงบนดวงหน้า
ทรมานเหนือคณา หาที่สุดมิได้
ในวาระสุดท้าย สายลมหายใจแผ่วเบา
แม้ต้องตายเดียวดายก็ไม่เสียใจ ชีวิตคนบริสุทธิ์ทั้งเก้า
ย่อมมีค่ากว่าชีวิตเดียวของตนแม้นตัวสิ้นม้วยมรณาแต่ไม่สิ้นคำครหาของคน
ถูกปวงประชาที่อดีตเคยรักใคร่สาปส่งวิญญาณ
คำสาปแช่งจากเมืองใหญ่หนาหูมาถึงผู้ลี้ภัยทั้งเก้า
วันที่พวกมันเป็นแพะต้องโทษกบฎ
ยังไม่ร้าวรานเท่าได้รับรู้จุดจบของผู้มีพระคุณ
น้ำฟ้ามหาศาลเท่าใด ยังไม่เท่าน้ำแห่งความโศก
ที่เอ่อล้นในใจทั้งเก้าดวงมันพากันไปลักร่างเย็นชืดที่ถูกโยนให้นกแล้งรุมจิกกิน
นำมาทะนุถนอมบรรจงฝังไว้ใต้ต้นไม้สูง
กลางป่าใหญ่ห่างไกลผู้คน
ทำหลุมฝังศพที่งามที่สุดในชีวิตแทนคำขอโทษสุดท้าย
แก่คนผู้ล่วงลับ ต่อให้มิมีใครจงรัก ต่อให้อัยยามิมีโอกาส
ได้ใช้ช่วงเวลาปัจฉิมวัยให้รุ่งโรจน์ดังชื่อ
ทว่าอัยยาก็จะเป็นดังอัยยาในใจของพวกมันตลอดไป
ธารแห่งความเสียใจไหลริน กอดคอกันสาบาน
ต่อสวรรค์ แลนรก
ปลิดชีพตนต่อหน้าผืนฟ้า เลือดไหลหลั่งท่วมดิน
ชีวิตนี้มันได้รู้ซึ้ง
เผ่าพันธุ์แห่งความโสมม
ชาติหน้าชาติไหนไม่ขอเกิดเป็นมนุษย์
ยอมผูกกรรมเป็นผีชั่วกาลรับใช้คนผู้นั้นสืบไปกาลเวลาผันผ่าน เหล่าดอกเบญจมาศปกคลุมทั่วผืนดิน
โอบล้อมสุสานของผู้เป็นดังดวงใจ
ต้นไม้ใหญ่ผลิใบขาวอร่าม
งามโสภาดังพืชพันธุ์บนสรวงสวรรค์
นามว่า…ต้นอัยยา.
.
.“ ตำนานเล่าขาน…หุบเขาเบญจมาศขาว มีผู้จงรักษ์เก้าตนสถิตเฝ้า อารักษ์ผืนป่าสืบไปนิรันดร์…”
.
.
.
.
.
.
.
.